Ile światła potrzeba w salonie, kuchni, łazience i sypialni
PN-EN 12464-1 dotyczy miejsc pracy we wnętrzach, nie mieszkań — w domu jej wartości są punktem odniesienia dla strefy zadaniowej, a nie wymogiem. Z normy warto zapamiętać 500 lx dla pracy przy monitorze, 300 lx dla stref ogólnych i 100 lx dla korytarza. W mieszkaniu przyjmuje się zwykle 200 lx w salonie i jadalni, 300 lx na blacie kuchennym, 100 lx światła ogólnego w łazience i 500 lx przy biurku. Tabele lm/m² krążące po sklepach różnią się nawet pięciokrotnie, dlatego podajemy ostrożne widełki — salon 200–300, kuchnia 300–500, łazienka 400–700 lm/m² — i liczymy je na miejscu, bo wynik zależy od jasności ścian.
Trzy warstwy światła
Światło ogólne pozwala bezpiecznie poruszać się po pomieszczeniu, zadaniowe oświetla konkretną czynność — blat, biurko, lustro, fotel do czytania — a akcentujące podkreśla obraz, niszę albo fakturę ściany. Producenci zalecają dwie lub trzy warstwy w każdym pomieszczeniu zamiast jednej lampy na środku sufitu. Warunek jest instalacyjny, nie estetyczny: każda warstwa potrzebuje osobnego wypustu i najlepiej osobnego obwodu, żeby dało się ją włączyć niezależnie. Dokładanie obwodu po tynkach oznacza kucie.
Barwa światła: 2700 K, 3000 K czy 4000 K
Norma dzieli barwy na ciepłą poniżej 3300 K, neutralną 3300–5300 K i chłodną powyżej 5300 K. 2700 K to barwa dawnej żarówki wolframowej — wyraźnie żółta, domyślny wybór do salonu i sypialni oraz do wszystkiego, co włącza się wieczorem. 3000 K jest nadal ciepłe, ale bielsze, przez co lepiej znosi sąsiedztwo bieli i szarości w kuchni czy łazience. 4000 K zostawiamy do pracy — blat roboczy, biurko, lustro — bo wieczorem w części dziennej działa pobudzająco.
